maandag 21 mei 2018

‘Luma’ – Lydia Brewster


Genre: roman
Uitgeverij: Futuro Uitgevers
ISBN: boek 9789492221971
Aantal pagina’s: 175
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: februari 2018

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Lydia Brewster beschrijft met vlotte pen de zware weg die moet worden afgelegd om af te kunnen rekenen met de demonen uit haar verleden. En dat je eerst helemaal tot de bodem moet gaan alvorens omhoog te klimmen.
Luma is een boek waarbij gevoelens van afkeer, angst, wanhoop en plaatsvervangende schaamte worden opgeroepen.

De fragmenten waarin geldklopperij en verkrachting worden beschreven zijn afschuwelijk en worden realistisch en met galgenhumor beschreven. Voor mij als lezer is dit gelukkig geen werkelijke wereld en komt de humor cynisch en zelfdestructief over. Ook de keuzes die Luma maakt in haar leven zijn niet allemaal even verstandig en leveren mij de gedachte op dat mensen het ongeluk over zichzelf af kunnen roepen. Het intellect van de hoofdpersoon strookt enerzijds niet met de door haar gemaakte expliciete keuzes, wel met de sterke wil om weer gelukkig te worden.

Het verhaal van Luma wordt verteld en regelmatig onderbroken door een soort sprookje vol symboliek dat de metafoor vormt voor haar missie naar geluk. Dit is bijzonder knap gedaan.

Het boek leest vlot door eenvoudig taalgebruik en een ongecompliceerde zinsconstructie. Grammaticaal is het boek niet consistent qua tijdsvorm. Er wordt veel gewisseld tussen tegenwoordige en voltooid tegenwoordige en verleden tijd.

Opvallend vind ik de keuze om de hoofdpersoon (Luma) in deze autobiografische roman een andere naam te geven dan die van de auteur (Lydia). Volgens de site van de uitgever is dit in onderling overleg besloten. De motivatie hiervoor is mij onbekend. Het doet iets met mijn gevoel of het authentiek is en wellicht niet volledig autobiografisch.

Boek is qua formaat breder dan de meeste romans. Dit trekt de aandacht. De omslag toont een silhouet van een vrouw langs een tropische kustlijn en sluit aan bij het beeld van Suriname. De tekst op de achterkant is goed gekozen en geeft een samenvatting van verhaal en auteur. Wel werd ik hierbij door zinsopbouw en woordkeuze aanvankelijk op het verkeerde been gezet en dacht ik met een Young-adult roman te maken te hebben. Dit bleek al snel niet het geval te zijn.

Ik heb gezien dat de uitgever ook (zelf)managementboeken publiceert. Deze roman past prima in deze categorie. De gevoelens na misbruik worden goed beschreven, wat herkenning bij lotgenoten zal oproepen. Daarnaast bevat het boek goede raad en advies aan slachtoffers die kampen met een laag zelfbeeld.

'Luma' is een roman die mij pakt en in verwondering laat beseffen dat wanneer je zoveel ellende hebt beleefd als hier beschreven, ik toch kan kijken naar de prachtige lach van de auteur op de achterflap. De missie (b)lijkt geslaagd?!
Deze roman is dat zeer zeker. Schrijnend en eerlijk beschreven leed en vechtlust. Ik ben uitermate nieuwsgierig waar de auteur na deze autobiografische roman mee zal gaan komen. De lezer verdient meer van Lydia Brewster. Ik geef dit boek 3,5 sterren
             
Peter van Bavel – gast recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
“Het is niet de wereld
maar ik, die de onschuld verloor”
(Frank Boeijen - Onschuld)



‘Nomadologisch Manifest’ – Huig De Groot



Genre: non-fictie
Uitgever: Palmslag

ISBN: 9789491773785
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 90
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Palmslag voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

‘Nomadologisch Manifest’ is een redelijk dun boekje, amper 90 pagina’s. Om geen spoilers prijs te geven, is deze korte inhoud zeer beknopt.

‘Nomadologisch Manifest’ is een essay over de relatie van de mens tot de natuur in een nomadisch perspectief. De auteur neemt ons mee op zijn reizen waar hij tot bezinning is gekomen en tot inzicht over de verstoorde relatie tussen mens en natuur waardoor we nu een verstoring hebben van het natuurlijk evenwicht en de klimaatverandering.

Conclusie

Huig De Groot heeft 15 jaar aaneengesloten gereisd doorheen verscheidene landen. Vandaar ook zijn fascinatie voor het nomadisch bestaan. Tijdens zijn reizen las hij vaak filosofische werken, waarna hij deze verbond aan zijn eigen natuurbeleving. Hieruit ontwikkelde hij zijn eigen ‘Nomadologische’ levensvisie. Het ‘Nomadologisch Manifest’ is een essay en het resultaat hiervan.
Huig ziet zichzelf vooral als activist en een bezorgde wereldburger.

‘Nomadologisch Manifest’ is een klein boekje die je als lezer toch tot een beter inzicht brengt over de huidige klimaatveranderingen. De auteur laat ons kennismaken met zijn eigen inzichten die hij vergaarde tijdens zijn reizen. Het lijkt wat saaie materie, maar niets is minder waar. De auteur schrijft op een heldere en duidelijke manier. Hierdoor is het ‘Nomadologisch Manifest’ toegankelijk voor een breder publiek.

Het boekje bestaat uit verschillende kortere hoofdstukken, waardoor het ook vlot leest. Afwisselend heeft hij het over zijn reiservaringen en zijn ‘eigen’ filosofie over het nomadologische. Hij stelt dat het settelen van de mens aan de basis ligt van onze huidige klimaatveranderingen en zorgde dat het evenwicht tussen mens en natuur verstoord werd. Maar ook gekende filosofen komen aan bod en hoe Huig hun theorie interpreteert. Lezers die graag filosoferen, zullen zeker van het ‘Nomadologisch Manifest’ genieten.

Het is een actueel thema en ook al ga je niet 100% akkoord met Huig zijn filosofie het zet je zeker aan tot nadenken. Het boek is een leuke afwisseling tussen zijn reisverslagen en filosofie. Van mij krijgt het boek dan ook een 3,5 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren







vrijdag 18 mei 2018

'Hybrid 2 - De kleuren van het licht' – Greet Ilegems


 
Genre: Young Adult
Uitgever: World of Hybrid
ISBN: 9789082390414
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 350 pagina's
Uitgave: 2 december 2017

Met dank aan Greet Ilegems voor het recensie-exemplaar.

Verhaal
Amina wordt wakker in een prachtige omgeving van bovennatuurlijke schoonheid. Ze bevindt zich in een stad die er magisch uitziet. De bewoners begroeten haar vriendelijk en behulpzaam. Amina kan zich helaas alleen haar naam herinneren en is daardoor nieuwsgierig naar alles. Ze wordt als vanzelfsprekend opgenomen in de nieuwe wereld en ze krijgt, net als alle andere jongeren, les. Deze lessen zijn niet zoals wij ze kennen, maar magisch. Met regelmaat beangstigt dit Amina, ze weet immers niets van haar verleden en dit voelt nieuw voor haar. Ook heeft Amina het gevoel dat er bepaalde zaken niet kloppen. Ze merkt dat niet alles even mooi en sprookjesachtig is. Er blijken geheimen te zijn en Amina begint vragen te stellen. Echter geeft niemand haar een duidelijk antwoord. Langzamerhand begint Amina te beseffen dat ze wel degelijk een verleden heeft ergens anders. Amina ontmoet enkele keren een mysterieuze jongen, die haar naam roept en woorden uitspreekt die zij niet begrijpt. Amina probeert er achter te komen wat er met haar aan de hand is.

Gauthier Dumont maakt zich zorgen over zijn oud-klasgenootje Amina. Ze is al een jaar zoek en Gauthier speurt alle aanknopingspunten af naar informatie over wat er met haar gebeurd kan zijn. Tijdens zijn onderzoek komt Gauthier erachter dat zijn eigen familie tegen hem liegt. Zij hebben altijd ontkend dat zijn overleden vader iets te maken had met Amina. Gauthier vindt echter informatie die duidelijk aangeeft dat er een link is tussen Amina en zijn overleden vader. Hij snapt niet waarom zijn familie daarover zou kunnen liegen. Gauthier besluit deze link te volgen in de hoop Amina terug te vinden.

Conclusie
Het tweede deel van de serie leest gelijk prettig. Je krijgt vanaf het begin precies voldoende informatie om je de gebeurtenissen uit het eerste boek voor de geest te halen. Zowel Amina als Gauthier willen weten wat er precies speelt en beiden gaan in hun werelden op zoek naar antwoorden. Hoe meer ze komen te weten, des te geheimzinniger het wordt.
Tijdens het zoektocht van Gauthier naar Anima vinden er enkele zeer spannende ontwikkelingen plaats, waarbij ik mijn adem af en toe inhield. Op de momenten dat Gauthier steeds dichter bij de waarheid komt, wordt hij door onbekenden tegengewerkt en zij schuwen geen geweld. Greet Ilegems weet dit enorm spannend te brengen en het mysterie rondom Amina wordt alleen maar groter. Gauthier ontdekt dat er een link is tussen de verdwijning van Amina en de dood van zijn vader. Hij weet niet meer wie hij nog kan vertrouwen.

We hebben een nieuwtje !! Suzanna Eshter blogt voor De Perfecte Buren




We hebben een nieuwtje !!

Kennen jullie de auteur van 'De stem'? Vanaf deze maand verschijnt er elke maand een column van haar hand. Een korte kennismaking:

Wie is zij?

Suzanna Esther alias Ana Soof, was al zeer jong in de ban van boeken, en toen zij op een dag heel veel boeken had gelezen, besloot ze het geleerde in de praktijk te brengen.

Schrijven over het leven met gebruik van mooie en/of duidelijke taal werd onderdeel van haar persoonlijke missie. Om dat goed te kunnen, moest ze eerst nog veel meemaken en leren. Ze leerde literatuurwetenschappen, en psychologie. Natuurlijk leerde ze nog heel veel andere zaken maar die zijn voor haar iets minder belangrijk.

Suzanna Esther is een échte verhalenverteller maar vindt het ook fijn als er in een verhaal of column een mooie boodschap voor de lezer is te vinden. Zo brengt zij soms ernstige zaken met een vleug humor of satire, want een dag niet gelachen is niet geleefd.

Inmiddels heeft zij twee boeken geschreven, ‘Wervelstof’ en ‘De Stem’, en zijn er veel columns op verschillende sites van haar hand gerold. Zij schrijft (en leest) vrolijk door en dan nu ook voor onze Boeken & Leesclub De Perfecte Buren.

In haar eerste column zal zij haar alias Ana Soof uitleggen….






'De onverklaarbare logica van mijn leven' - Benjamin Alire Saenz


Genre: Young Adult
Uitgever: Blossom Books
ISBN: 9789463491112
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 428
Uitgave: februari 2018

Als eerste gaat mijn grote dank uit naar uitgeverij Blossom Books. Voor het uitgeven van dit prachtige boek. Voor het prachtige verhaal dat ze (helpen) verspreiden. Voor de geweldige cover. En voor dit recensie exemplaar!

Flaptekst
Het is de eerste dag van Sals laatste jaar op de middelbare school en alles staat op het punt te veranderen.

Salvador dacht dat hij wist waar hij hoorde in de wereld. Maar als hij geconfronteerd wordt met zijn veranderende gedrag, begint hij meer en meer na te denken over zijn verleden, heden en toekomst.
Sal is als Amerikaans adoptiekind opgegroeid bij een Mexicaanse homoseksuele vader. Is hij dan Amerikaans-Mexicaans, of Mexicaans-Amerikaans? En welk gedrag heeft hij van zijn liefdevolle vader geleerd, en welke karaktereigenschappen komen van zijn biologische ouders? Of is Sal gewoon zichzelf?
Samen met zijn vrienden en zijn vader zoekt hij uit wie hij is en waar hij hoort, maar ontdekt hij vooral hoe belangrijk het is om te kunnen zijn wie je écht bent.


Samenvatting van het verhaal

In ‘De onverklaarbare logica van mijn leven’ neemt Benjamin Alire Sáenz je mee in het verhaal van Salvador (Sally), zijn (adoptie)vader Vincente en Sam (Sammy). Sally is de echte hoofdpersoon in dit boek. Hij groeit op als adoptiezoon bij Vincente, die homo is. Dit maakt Sally niets uit. Het is de beste vader die er is. Maar Sally merkt dat hij verandert. Hij vecht de laatste tijd niet alleen met woorden, heeft moeite zich te concentreren en heeft wisselende stemmingen. Er gebeuren dingen in zijn leven, in dat van Sammy en dat van Vincente. Goeie dingen en slechte dingen. Langzaam lijkt hij zichzelf te 
ontdekken.

Conclusie

Net als ‘Aristoteles en Dante ontdekken de geheimen van het universum’ is dit boek een echte must have. (Misschien is het slim om nu vast het boek te kopen voor het uitverkocht is en dan pas deze recensie te lezen… ;) ). Nee zonder grap, dit boek is voorlopig even mijn nieuwe beste boek. Dit boek is voorlopig even mijn verslaving (steeds even pakken als ik langs de kast loop). Ik houd niet zo van labels op boeken, toch durf ik te beweren dat dit literatuur is. Echte YA-literatuur. Met fraaie zinnen weet Benjamin Alire Sáenz je te vangen in een wereld die elke puber, elke YA zal herkennen. Lief en leed. Elk facet is in dit boek te vinden. Het is verdrietig, lachwekkend, ontroerend en noem zo maar op! ik voelde me fijn en verdrietig tegelijk. Ik als 17-jarige puber herkende me in Salvador, in Sam, in Fito. Hun problemen zijn mijn problemen.

-Mijn theorie was dat iedereen een relatie met woorden heeft –of ze dat nu weten of niet. (blz.32) 

Ik ben verliefd. Op Sally, op Sam, op Fito, op Vincente, op Mima, op Marcos, op iedereen. Op dit boek, op de schrijfkunsten van Benjamin Alire Sáenz. Verplichte kost op scholen, want dit zijn de boeken waardoor je ontwikkelt. 
5 fonkelende sterren voor ‘De onverklaarbare logica van mijn leven’.

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

donderdag 17 mei 2018

‘Stukjes hemelblauw’ – Sue Durrant



Genre: kind & jeugd
Uitgeverij: Meis & Maas
ISBN: 9789030501732
Uitvoering: paperback met flappen
Aantal pagina’s: 208
Uitgave: oktober 2016

Met dank aan uitgeverij Meis & Maas / uitgeverij Agora en fb groep Kinderboeken voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal

Het eerste wat me aantrok tot dit boek was de cover. Zonder de flaptekst te lezen wist ik al dat dit verhaal me zou aanspreken. Het is een paperback met extra flappen. Op de voorgrond van de cover staat een stoel met een geopende enveloppe erop waaruit een brief steekt. Ook zie je een raam waardoor je een mooie blauwe lucht ziet met zwaluwen. Als je het boek opendoet zie je een weids landschap in zijn geheel. Dit alles heeft meerdere betekenissen in het boek. Deze cover en alle andere illustraties zijn aan de hand van Katie Harnett die er echt een meerwaarde aan heeft gegeven. Elk hoofdstuk wordt voorzien van een andere tekening en onderaan worden de paginanummers versierd door blaadjes.

Anno oktober 1987
Miracle en Zackery worden weeral eens opgehaald bij een pleeggezin door Anita. Zij is hun maatschappelijk werkster en deze keer brengt ze hen naar Huize Skilly, ergens in Londen. Voordat ze naar het kindertehuis zijn gebracht, hebben ze bij een resem mensen gewoond. Nu ze naar Skilly worden gebracht zijn ze beiden heel verdrietig ook al worden ze warm onthaald. Miracle wil liever dat ze haar ‘Ira’ noemen en Zackery ‘Zac’ omdat hij altijd rent en ‘Miracle’ niet zo een gepaste naam is voor een jeugdzorgkind. Broer en zus krijgen een kamer op de zolderverdieping van het tehuis waar ze kunnen uitkijken op een mooie tuin.

Ira is negen jaar oud en Zac is zeven jaar. Anita blijft voor hen verder zoeken maar Ira beseft goed dat het moeilijk zal worden om nog geadopteerd te worden. En hoe ouder ze worden hoe minder kans ze maken. Het leventje gaat zijn alledaagse gang in tehuis Skilly, maar de tuin is de plaats waar ze het meest gelukkig zijn. Ira schrijft veel dingen op in haar dagboek, dit maakt het echt voor haar. Ze moet het allemaal aan iemand kunnen vertellen en in haar dagboek pent ze de gebeurtenissen en voornamelijk haar gevoelens neer.

Boek van de maand 'Pas op voor de buren' - Bookflash






Op 29 mei verschijnt bij Uitgeverij Q Pas op voor de buren van Hilde Vandermeeren.
In mei staat dit boek een hele maand ‘in the picture’ bij ons als Boek van de Maand.

Zoals beloofd volgt hier een exclusief leesfragment uit Pas op voor de buren:

De uitgever had geïnformeerd hoelang haar writer’s block nog zou duren. Hij had niet eens zijn best gedaan om zijn ongeduld te verbergen, dacht Ruth, terwijl ze op veel te hoge snelheid door de bocht reed die uitkwam in haar straat. De ruitenwissers sloegen heen en weer op het ritme van haar hartslag. Ze hoorde de banden tegen het asfalt schuren en klemde het stuur nog harder vast om de controle niet te verliezen. Een glad wegdek en klamme handen vormden een gevaarlijke combinatie voor iemand bij wie de onrust als een passagier op de achterbank zat. Ze was er bijna.

De straat was spaarzaam verlicht. Met moeite kon ze in de verte de contouren van haar huis onderscheiden, een ruime cottage uit het begin van de vorige eeuw, omringd door bomen. Toen ze het twee jaar geleden kocht, zei de makelaar dat het zo lang te koop had gestaan omdat het zo oud was. Dat was niet de enige reden, wist Ruth. Er waren veel mensen die niet stonden te springen om in een doodlopende straat met slechts vier huizen te gaan wonen, vlak bij een dorpskern die steeds leger raakte omdat de beloofde verbinding met de snelweg er maar niet kwam. Vooralsnog eindigde de onafgewerkte asfaltweg abrupt in het glooiende landschap. Dat was exact wat ze wilde; afgesneden zijn van de buitenwereld.

De cottage bevond zich frontaal aan het eind van de straat, als een eenzame toezichthouder op de drie andere huizen. De woning was eigendom geweest van een hoogbejaarde barones die zich op alle mogelijke manieren voor het plebs had verschanst. De bomen in de voortuin en langs de oprit dienden als barricade en het privé bos aan de achterkant vormde een veilige rugdekking.

Ruth had de cottage gekocht in de herfst, die de bomen een warme, roodgele gloed had gegeven. De eerste winter – en de laatste die ze alleen in het huis had doorgebracht – toen de bomen hun bladeren hadden verloren en met hun kale takken naar de hemel klauwden, had ze even getwijfeld. Toen ze op een stormachtige decemberavond de luiken wilde dichtdoen omdat er een tak tegen het raam tikte, leek het of er een schim haastig tussen de bomen was weggedoken. Maar zelfs op dat moment had ze er geen spijt van gehad dat ze hier was komen wonen. Nog even.

De regen en de schemering legden een waas over de omgeving. In plaats van haar snelheid aan te passen, trapte ze het gaspedaal dieper in.
Aan haar linkerkant flitste het witgeschilderde huis van de Morgans voorbij, een kinderloos echtpaar van in de zestig. Ogenschijnlijk keurige mensen, net zoals hun gazon. Zij vulde haar tijd met bakken en braden en hij met het observeren van vogels. Matthew begreep er dan ook niets van toen ze hem zei dat ze het koppel al vanaf het begin behoorlijk angstaanjagend had gevonden. De Morgans waren overal. Judith stond zowat om de week met een cake of een dampende schotel voor de deur en Ruth had Jeff ooit eens betrapt toen hij met zijn verrekijker het privébos achter hun huis was binnengedrongen. Dat was alleen door een gracht en een bordje met privaat eigendom afgegrensd van de openbare weg. Vanuit het bos had hij zicht op haar badkamer op de eerste verdieping waarvan ze de overgordijnen zelden dichtdeed omdat er toch geen inkijk was.

‘Geloof Jeff toch als hij zegt dat hij een zeldzame vogel heeft gespot,’ had Matthew gelachen. ‘Hij ziet er heus niet uit als een vies mannetje.’ Zijn woorden hadden haar niet gerustgesteld.

Naast de Morgans woonde Brenda Owen, een gescheiden vrouw van eind veertig die vaak voor zaken in het buitenland was. Wat voor werk ze precies deed was onduidelijk, maar aan haar designwoning en gloednieuwe Mercedes viel af te leiden dat het haar geen windeieren legde.

Aan haar rechterkant zag ze het huis van Luke, een weduwnaar die nu al ruim een jaar zijn verdriet probeerde te verbergen voor zijn zevenjarige dochtertje Katie. Ze was een kleine doorzetter die wat leven in de buurt bracht, zoals die keer dat ze na een valpartij met haar skateboard dapper door de straat bleef roetsjen. Zelfs de regen had haar niet kunnen deren.

Ruth keek even opzij, naar de knusse gezinswoning die zo doods was geworden na Michelles overlijden. Wat er daarna gebeurde, verliep in een flits.
Vanuit haar ooghoeken zag ze iets bewegen. Een schim schoot vanaf de oprit naar voren, recht naar de wielen van haar auto. Ze ging op de rem staan en de banden kwamen gierend op het wegdek tot stilstand.
De regen roffelde op het dak. Ruth beefde over haar hele lichaam en durfde niet uit te stappen.
Katie.