vrijdag 15 december 2017

‘Lech’ – Kiki van Dijk

Genre: thriller
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401607957
Aantal pagina’s: 94
Verschijningsdatum: november 2017

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Tess is een jonge vrouw, gelukkig getrouwd met Reinout en moeder van twee vierjarige dochters. Ze werkt bij een pr-bureau en maakt daar lange dagen waardoor de relatie met haar gezin onder druk komt te staan. Zo moet ze vanwege haar werk een lang weekend naar Lech voor een voorbereiding op een miljoenendeal. Terwijl ze eigenlijk veel liever met haar gezin naar de zon had gewild. Waarom Tess dan toch kiest voor het weekend in Lech en niet voor haar gezin, wordt al snel duidelijk. Tess is een grote fraude op het spoor en hoopt het weekend te kunnen gebruiken om de fraudeur te kunnen ontmaskeren. In Lech ontvouwen allerlei onverwachte gebeurtenissen. In plaats van een ontspannen weekend ontpopt zich een wintersportdrama. Wie van haar bazen, Bas of Jorn, is de fraudeur? Of is het misschien toch Aldo, de whizzkid van het pr-bureau?


Conclusie
‘Lech’ is een spannend boekje dat je in een middag uit kunt lezen. Kiki van Dijk neemt je mee naar het mooie Lech om van de wintersport te kunnen genieten. Haar hoofdpersonage Tess is een beetje geheimzinnig. Ze is getrouwd met Reinout, een aankomend rechter. Tegenover hem is ze niet helemaal eerlijk geweest over haar verleden en dat lijkt haar nu op te gaan breken. Een heerlijk boek om helaas maar kort in weg te duiken. Drie sterren. 

Jeannie Bertens, recensent De Perfecte Buren

'Lucien je bent me d’r eendje' – Debbie Hesseling

 
Genre: kinderboek / prentenboek
Uitgever: BBNC
ISBN: 9789045321820
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 20
Uitgave: juni 2017

Met dank aan uitgeverij BBNC voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Lucien is een trouwe hond. Hij gaat graag met zijn baasje naar het park om onvermoeibaar met de bal te spelen. Over het algemeen luistert hij best goed en wacht hij trouw als het vrouwtje weer eens úren staat te kletsen met een bekende. Maar nu moet hij wel ongehoorzaam zijn: want waarom is niemand dat eendje in de sloot opgevallen? Het beestje is onmiskenbaar in nood en het is tijd dat hij de held uit gaat hangen. Alle honden in het park zijn getuige van zijn reddingspoging, maar waarom lachen ze hem toch allemaal uit? 

Wat een mooie vormgeving! De tekening en tekst op de cover zijn voelbaar. Samen met de dik papieren bladzijdes, prachtige tekeningen en het grote formaat geeft dit een luxe uitstraling.

Ook over de tekenstijl ben ik zeer te spreken. Het is herkenbaar en in rustige, zachte kleuren uitgevoerd. Verder zijn in het boek twee verschillende lettertypes gebruikt. Hoewel ik nog geen logica heb kunnen ontdekken wanneer er voor welk lettertype is gekozen, geeft dit wel een speels uiterlijk. Samen met de rijmende vorm van de tekst moedigt dit de voorlezer aan tot enthousiast stemgebruik.

De hoofdrol in dit boek is weggelegd voor Lucien, een dromerige hond die je zo in huis zou willen halen. Deze schattige, enthousiaste, jonge hond vertedert jong en oud met niet alleen zijn uiterlijk maar ook met zijn gedrag.
Omdat het verhaal wel klein is in zowel het tijdsbestek als in gebeurtenissen, denk ik dat dit boek vooral leuk is voor kinderen tot vier jaar. De mooie tekeningen trokken zeker de aandacht van Helena maar het verhaal kon haar niet genoeg boeien. Ze vond het leuk om het boek een keer samen te lezen en hoewel ze af en toe het boek wel pakt om de tekeningen te bekijken, krijg ik zelden de vraag of ik het verhaal nog een keer voor wil lezen. Er gebeurt gewoonweg te weinig om indruk achter te laten. Voor jonge kinderen vind ik dit boek echter wel een aanrader! Dit is ook de reden waarom het boek toch 4 sterren krijgt.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren




‘Witter Zwart’ - Johan van den Ende

 
Genre: historische roman
Uitgever: Qualibri
ISBN: 978 94 92832 00 9
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 464
Uitgave: 30 oktober 2017

Met dank aan uitgeverij Qualibri voor dit recensie-exemplaar.

“Ik hou van jou, ook als jij niet meer van mij houdt. 
Ik zal dan nog meer van je houden,  
Omdat je je liefde bewaart
Voor iemand die beter is dan ik”

Op 20 september 1943 wordt het prachtige landgoed, La Perla Bianca, van de Joodse familie Tandori geconfisqueerd door de SS en wordt het een hoofdkwartier. Oberfürhrer Helmut von Schlagen is aldaar de commandant die zijn zinnen op deze villa heeft gezet. Marco Sebastini Corletti komt aan nadat hij orders heeft gekregen van Helmut. Marco is van aristocratische afkomst, namelijk een Pauselijke graaf en bekleedt nu ook een functie binnen de SS. Marco is dan ook verwonderd dat ze deze villa hebben uitgekozen; zijn vader en Nando Tandori waren immers zakenpartners en hij kent deze familie al bijna heel zijn leven. Komt er ook nog bij dat hij al jaren stiekem verliefd is op de dochter des huizes, Ester Tandori.

Ester Tandori is een befaamde violiste en is dan ook zeer geschokt als ze Marco tegenkomt. Ze walgt van hem en waar zijn ideologie nu voor staat. Marco heeft een soort van schaamte over zich met deze situatie maar ze heeft geen interesse voor zijn betoog. Volgens de Neurenberger wetten zijn ze een Mischling gezin en moeten ze met respect behandeld worden maar daar heeft Helmut weinig oren naar. Helmut stelt zijn wetten en eisen en de Tandori familie wordt als Joden behandeld; de enige die nog in de villa mag verblijven is Ester. Helmut is daar niet alleen om het gebouw te gebruiken, ook hij heeft bepaalde orders gekregen en heeft een dubbele agenda waar zijn trouwe vriend Marco niet van op de hoogte is.

Marco krijgt het steeds moeilijker hoe de SS en de Gestapo functioneren. Hij wil de Tandori-familie te allen tijde helpen maar dat is buiten de SS gerekend die hem naar Rome stuurt voor een andere opdracht. Deze zal hij met veel precisie moeten uitvoeren en daar krijgt hij welgeteld vier maanden tijd voor. Hij ontvangt hiervoor carte blanche en wordt zelfs nog gepromoveerd zodat hij nog meer macht heeft en dichter bij de kopstukken van Hitler komt te staan. Als hij nu maar werkelijk kon zeggen wat hij dacht, maar dat is zeer ongunstig en gevaarlijk. Overal zitten spionnen en er komt nog bij dat hij in nauwe schoentjes komt te staan nu hij met zijn erfenis rekening moet houden. Marco staat voor een groot dilemma: bij de SS blijven of de SS verlaten met alle gevolgen van dien …

donderdag 14 december 2017

Leesclub 'Verzwegen' - José Kruijer




Leesclub 'Verzwegen' - José Kruijer

Feelgood

Met dank aan Uitgeverij NAU voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren t.b.v. deze leesclub.

Lezen mee in deze leesclub:

Yvonne Kraaij, Petra Van der Berg, Sabine Martinez, Annelien Kruithof 
(Marieke Konings-Postema heeft voor deze topic niets meer aangeleverd voor de leesclub. Zij wordt uitgesloten voor een eventuele volgende leesclub)


Zijn de verwachtingen die je bij aanvang had uitgekomen? 

Yvonne: Ik vond de cover spannender dan het boek uiteindelijk was. Mijn verwachting was dus hoger. De overgang van sommige fases vond ik soms niet kloppen. Het boek vond ik wel makkelijk lezen, want je stapt er zo weer in na een paar dagen niet gelezen te hebben.

Petra: Verwachtingen zijn prima uitgekomen. Verwachtte een lekker verhaal en dat is het ook. Heb er van genoten. Périne doet eerst wel heel stoer dat ze niemand nodig heeft en geen kinderen wil, maar ze is toch heel lief voor collega’s en hun kinderen. Verder vind ik het wel een mooi verhaal. Leuker dan dat de roze voorkant deed vermoeden.

Sabine: Ik vond het beter als ik verwacht had.... Eerst erger je je om Périne, maar dat trekt tegen het einde ook weer bij. Het einde vond ik mooi dat iedereen weer op zijn plekje komt. Een erg leuke schrijfstijl en het leest heerlijk weg. Niets is overdreven, dus je gelooft ieder woord. Dus ja, ik heb het met plezier gelezen en tevreden met het einde

Annelien: Ja en nee. Ik was blij dat de nadruk in het verhaal niet steeds op parels lag, wat wel zo was op de achterflap. Ik had verwacht dat dit in het verhaal ook meer benadrukt zou worden. Mijn verwachting van de achterflap en vormgeving was dat het niet een gewone boekhandel hit zou zijn, het voelde wat goedkoop. Ook kreeg ik het gevoel dat de schrijfster heel veel ideeën had en dat ze teveel in dit ene boek wilde stoppen in plaats van een paar ideeën goed uitwerken. Ik zou willen dat ik enthousiaster was maar van de snelheid en humor die ik verwacht zie ik niet veel terug.


De eindconclusie van de leesclub:

Yvonne: Soms vond ik de overgang van de een naar de andere situatie te snel gaan, dat stoorde me wel tijdens het lezen. En richting het einde van het boek vond ik het wat afgeraffeld, dat vond ik jammer. De schrijfster had mijns inziens daar wat meer aandacht aan kunnen besteden. Wat me opviel in het boek is de kracht van de liefde en dat liefde onvoorwaardelijk is. Dat vond ik juist heel erg mooi. 3 sterren.

Petra: De hoofdstukken zijn kort waardoor je zo een heel eind weg leest. Een leuk boek, voor mij een lekker tussendoortje, even wat luchtigs na al de thrillers waar ik ook dol op ben. Een pareltje van 4 sterren.

Sabine: Op de cover staat mooi beschreven: "Liefde raakt verloren als je niet zegt wat je bedoelt". Dat is in dit boek wel zeker van toepassing. Een klein minpuntje is dat het boek soms wat warrig overkomt, van de hak op tak springt. Ik heb het boek graag gelezen en het was beter als ik in eerste instantie had verwacht. Ik geef het 3,5 ster.

Annelien: Dit is het debuut van José Kruijer en het komt over alsof ze erg enthousiast aan het schrijven is begonnen en heel veel ideeën had voor haar boek. Dit is heel positief, maar ik denk dat het beter had uitgepakt als ze een aantal ideeën had bewaard voor haar volgende boek zodat het verhaal beter uit de verf was gekomen. De ideeën zijn nu onvoldoende uitgewerkt of afgeraffeld. Helaas kom ik niet verder dan 2 sterren voor ‘Verzwegen’.


Een leuk nieuwtje naar aanleiding van de leesclub 'Verzwegen' van José Kruijer !






Vanavond vindt het prestigieuze Mercurs Gala 2017 in het DeLaMar Theater in Amsterdam plaats: dan worden de tijdschriften vakprijzen, de Mercurs uitgereikt. Dit jaar is het een extra feestelijke jubileumeditie onder leiding van presentator Beau van Erven Dorens. Vijf magazines staan op shortlist Jubileum Mercur: Donald Duck, Elsevier Weekblad, Glamour, Libelle en LINDA. zijn finalisten in de race voor de eenmalige Jubileum Mercur. Ter gelegenheid van de 20e editie van de Mercurs wordt vanavond tijdens de Mercurs-uitreiking 2017 eenmalig deze Jubileum Mercur uitgereikt.

Voor boekenlezers die het leuk vinden om de sfeer te proeven van zo’n feestelijk tijdschriftengala heeft de NAU Uitgeverij een hoofdstuk uit de roman ‘Verzwegen’ beschikbaar gesteld, waarin de Mercurs-uitreiking wordt beschreven door schrijfster José Kruijer. Zij is de eerste Nederlandse schrijfster die een roman schreef over de tijdschriftenwereld (ware het fictief). De organisatie van het Mercurs Gala vond de boekpassage over de Mercur-uitreiking “heel herkenbaar en knap geschreven”, en heeft José Kruijer en haar man uitgenodigd om avond ook aanwezig te zijn bij deze Mercurs Gala jubileumeditie.  



Wij wensen haar een prachtige tijdschriftengala-avond toe en de lezers veel plezier met deze bijzondere passage uit de roman 'Verzwegen'. Zo kunnen jullie een beetje ervaren wat er vanavond voor iets moois en spannends staat te gebeuren. Op de Facebookpagina van José Kruijer komen donderdagavond en vrijdag een paar foto’s te staan van dit Tijdschriften Gala van het jaar.

Een leuke note: Op dit moment loopt er bij ons een leesclub van 'Verzwegen'. 
Onderaan het hoofdstuk uit ‘Verzwegen' vind je de linken daarvan.


Waar gaat het boek over:



Périne Monté staat aan de vooravond van de geboorte van Pearls, haar eigen glossy. Met haar jarenlange ervaring op redacties van bekende Nederlandse magazines is Périne gehard en geliefd in haar vak. En alles moet nu wijken voor haar droom: een eigen magazine. Zelfs haar geliefde zet ze plotsklaps buiten de deur. Met haar toegewijde redactieteam doet Périne er alles aan om Pearls tot een succes te maken. Haar glossy wordt genomineerd voor de prestigieuze Mercure vakprijs en Périne zelf voor mediavakvrouw van het jaar. Haar ‘parelknopen’ zijn haar dochter en zieke moeder, een nieuwe en vurige liefde voor een flamboyante gynaecoloog, een irritante zus en een jaloerse ex. Met flair, humor en zelfreflectie ervaart Périne de keerzijde van verzwijgingen



Hoofdstuk 26


In de gang van de Pearls redactie gonsde het van rumoer, het leek wel een zwermende bijenmassa, welke afkwam op gouden nectar. Sjeel had de hele organisatie als verrassing op zich genomen en de bespreekkamer was omgetoverd tot een boudoir vol stylisten. Hun freelancers hadden een styliste voor de make-up geregeld, er zou later een bekende kapper komen voor alle kapsels en de moderedactrice had gezorgd voor feestelijke outfits en bijbehorende tassen en natuurlijk enorme high heels voor wie het wilde. Het kantoor van Périne beneden was provisorisch verbouwd tot een kleedkamer en in de keuken stond een feestelijk gedekte brunchtafel klaar.

Périne keek haar ogen uit wat Sjeel voor elkaar had gekregen en er schoten een paar tranen in haar ogen. De galajurken voor haar en Sjeel had ze bij een couturehuis besteld en echt gekocht. Daarmee wilde ze hun ex-collega’s een beetje mee aftroeven om te laten zien hoe succesvol Pearls in korte tijd was geworden. Aan de kledingtassen te zien waren hun japonnen ook gearriveerd en wauw, tal van populaire ontwerpers waren er, zo te zien aan de logo’s, bij.

Ze liep een rondje over de redactieafdelingen en maakte met iedereen een praatje. Hoe tof was het dat ze in zo’n korte tijd een grote waardering hadden opgebouwd in tijdschriftenland? Ze hoopte dat iedereen vanavond zou genieten. Om een uurtje of vier zouden ook nog vijf Pearls lezeressen arriveren. Zij hadden een prijs gewonnen om vanavond ook aanwezig te mogen zijn. Vajèn en Maudy hadden dit samen bedacht en aan hen was de eer om deze vrouwen te begeleiden naar het DeLaMar. Alleen was Vajèn op het laatste moment op het idee gekomen om een livestream van de aankomst te doen, zodat die via alle sociale media te bekijken was. Dus het kwam op Maudy neer die avond. Périne had zich voorgenomen om haar af en toe bij te staan. Want die twee waren soms vier handen op een buik. Toen Sjeel aan de beurt was voor kap&make up dook Périne Sjeel’s kantoor in voor wat rust. Ze moest eraan geloven dat het straks zover was: Het Mercurs gala. En Pearls was niet voor één maar voor drie categorieën genomineerd. Zouden ze er eentje winnen? Het kon bijna niet, Pearls was nog maar zo kort op de markt was. Maar het idee van nu al drie nominaties voor drie prachtige prijzen was alleen al de kroon op hun harde werken.

De taxi’s waren stipt op tijd en voordat ze het beseften waren ze in hartje Amsterdam. Aan de Marnixstraat stond aan beide kanten van de rode loper een hoeveelheid cameraploegen, reporters, fotografen en natuurlijk de eeuwige paparazzi. De dames van Pearls draalden ietwat bij het uitstappen en kregen en masse complimenten van de aanwezige pers. In de foyer van het DeLaMar werden ze ontvangen met een glas champagne en hierna moesten ze in de rij voor de ‘perswand.’ De uitgenodigde pers wilde foto’s van het hele team maken en solo van Périne, de hoofdredacteur en grote kanshebber op een van de drie prijzen straks. Périne en Sjeel zagen tal van oud-collega’s die nippend en etend zich een weg naar de Wim Sonneveldzaal baanden. Daar liep haar grootste adverteerder, meneer Goiree met een prachtige vrouw aan zijn zijde. Périne groef in haar geheugen of het zijn vrouw was of niet? Waar kende zij haar van? Ze zou er straks wel opkomen voordat ze een blamage bij hem zou slaan. Dat kon ze zich voor Pearls niet veroorloven. Nadat hun team naar hun rij was begeleid, keken ze allemaal om zich heen. Wat hing er een enorm feestelijke uitgelaten sfeer. Het podium was prachtig uitgelicht en in plaats van een katheter hadden decorontwerpers twee grote opgestapelde magazines samen-gebundeld tot een passende praatplaats voor deze avond. Sjeel kneep Périne in haar arm. ‘Kom op meid, we gaan een prijs winnen vanavond, ik voel het gewoon.’ Maudy zat aan de andere kant van haar op haar telefoonscherm te kijken. Het leek net of ze van trots uit elkaar spatte. Périne vroeg haar zachtjes of het goed gegaan was met de Pearls lezeressen. Maudy knikte vol overgave.
‘Périne, je gelooft het niet, Vajèn appte dat al meer de 28.000 Pearls lezers live meekijken.’
Périne was verrast door het hoge aantal en gaf Sjeel een stootje om het door te geven. Net voor het licht doofde hoorde ze Maudy zacht in haar oor fluisteren dat ze zo trots was dat ze vanavond naast haar mocht zitten. Périne voelde zich licht geroerd door die dankbare woorden van een van haar stagiaires. Let the show begin, dacht ze.  Na de gedreven openingsspeech door de alom geprezen vakvrouw, Franska Stuy, als voorzitter van De Mercurs, verschenen in vogelvlucht de genomineerde voor alle vakprijzen op het scherm. Overweldigend hoe ze Pearls presenteerden, als nieuwkomer van het jaar. Er ging een applaus op in de zaal, even was er geen haat en nijd, er was bewondering vanuit de beste vaklieden uit de Nederlandse mediawereld. Opeens hoorde ze haar naam en een groot applaus. Ze baalde ervan dat ze helemaal niet geconcentreerd had geluisterd, haar vermoeidheid speelde ook nu weer parten. Haar speech, het moest uit haar hoofd, zag ze toen ze in haar clutch zocht. Waar liet ze de clutch? Ze wierp hem bij Sjeel op schoot en liep statig naar voren. Eenmaal aangekomen op het podium viel alle last van haar af. Ze had het gemaakt. Gered op die overvolle bladenmarkt, haar droom. Oh, wat wilde ze dat haar moeder er nu ook bij had kunnen zijn. En hoe trots zou haar vader op haar zijn geweest als hij nog had geleefd. Ondanks een vervelende start, door haar breuk met Menno, was ze er vol voor gegaan. Genomineerd voor de Mercur Lancering van het jaar, genomineerd voor het Mercur Mediamerk van het jaar en ook genomineerd voor de Mercur Hoofdredactrice van het jaar. Het was ongelofelijk dat ze voor deze zo belangrijke categorieën de Mercurs prijs had gewonnen.
Périne speechte uiteindelijk driemaal en ze deed het met een flair zoals ze het nog nooit had gedaan, genietend van de flitsende camera’s. Nadat ze de laatste prijs in ontvangst had genomen, probeerde ze zo rustig mogelijk op haar hoge hakken bij haar bijna dolgedraaide team te komen. Met hen, haar hele team, wilde ze op de foto. Zij verdienden het, zij waren Pearls.

In alle drukte sloeg Sjeel, glimmend van trots, een arm op haar heen, drukte een kus op haar wang en een glas champagne in haar hand. ‘Geweldig, je bekroningen, zag je haar kijken.’ Ze wees op een vorige collega die het woord jaloezie zowat uitgevonden had.
Périne bekeek de prijzen nog eens goed, ze wist direct de plek waar ze zouden komen te staan op kantoor. Tenslotte mochten ze er allemaal van meegenieten. Van alle kanten werd ze aangeraakt, de ene met een klop op haar schouder, de andere met een paar zoenen. Ze werd zelfs in haar arm geknepen, er werd gejoeld en duimen werden opgestoken. Wat een overweldigend gevoel gaf dat haar. Tot haar verrassing stond meneer Goiree haar op te wachten bij de bar en onthulde een speciale cover van Pearls met haar foto erop toen Périne arriveerde. Ze was geroerd dat een van haar grootste sponsors zo had uitgepakt en Périne schudde dankbaar zijn hand. De meiden van de redactie openden tegelijkertijd confettikokers gevuld met glimmies in de vorm van miniparels, die binnen een mum van tijd over de gasten aan de bar neerdwarrelden. De camera’s flitsten achterelkaar en reken maar, dacht Périne, dit zijn de mooiste foto’s morgen in de kranten. Haar kaken deden pijn van het lachen. Toen ze net naar een van haar relaties wilde lopen, tikte Jildou haar op een van haar schouders en gaf haar een kus ergens in haar opgestoken haar.
‘Geweldig Périne, ik wist bijna al zeker toen je met Pearls startte, dat dit eraan zat te komen.’ Ze proostte met haar glas tegen die van haar. ‘Ik gun het je, het blad is top. Het is een mooi zusje van ons blad, gelukkig kopen de lezeressen ze allebei’, lachte ze. ‘Je moet ook ooit een boek schrijven als in de stijl van Pearls, is een gat in de markt. E-book, luisterboek, zet hoog in!’ grinnikte ze, terwijl ze een spiesje met garnalen van het dienblad nam.
Périne goot de laatste slok champagne naar binnen en pakte direct een nieuwe aan van een voorbijlopende serveerster.
‘Kom Périne, een interview.’ Sjeel duwde haar in de richting van een knappe verslaggever.
‘Mevrouw Monté, van harte gefeliciteerd met uw Mercurs prijzen, dit is toch wel het mooiste compliment wat u na de lancering van Pearls wilde ontvangen, toch?’
Ze straalde. ‘Goed samengevat van u’, zei ze verlegen. Sjeel voelde haar goed aan want na enkele vragen zat ze er helemaal doorheen. Ze zochten een rustige plek achter de schermen waarbij Périne zich allereerst ontdeed van haar hoge hakken. Het was een goed idee geweest van Guido om toch overstag te gaan voor de behandeling die hij had voorgesteld. Ze was nu van die klachten verlost, ze had het veel eerder moeten doen. Alleen de vermoeidheid speelde haar nog parten naast de onrust over die onbekende brieven. Ze moest er niet te veel aan denken, nu het net wat rustiger was aan het ‘front’.
Périne zette puffend haar mobiel aan en keek met verbazing naar de hoeveelheid inkomende berichten. Ze wilde er maar een lezen, die van Guido. Het was jammer, dat hij door het congres niet bij haar kon zijn.

Lieverd, heb je op je eigen livestream gevolgd hoe je de welverdiende prijzen in ontvangst hebt genomen.
Ook zag ik hoe sprankelend je er daarbij loopt, je bent om op te vreten. Ik ben
supertrots op je. Heb je tijd voor me als de feestroes achter de rug is. Dan
vieren wij het nog een keer. Veel liefs en kussen!

Ze werd nog weker van zijn woorden en de prijs voor deze succesvolle avond begon langzamerhand zijn tol te eisen. ‘Wil je een taxi voor me bellen, Sjeel?’ Een ding wilde ze nog maar: de Mercurs op haar nachtkastje en heel lang uitslapen.


‘Operatie Napoleon’ - Arnaldur Indriðason

 
Genre: thriller
Uitgeverij: Q – Amsterdam
ISBN: 978 90 214 0811 8
Uitvoering: digitaal boek
Aantal bladzijden: 320
Verschenen: 14 november 2017

Met dank aan uitgeverij Q voor dit recensie-exemplaar.


Arnaldur Indriðason is IJslands meest gelauwerde misdaadauteur die zowel in eigen land als ver daarbuiten een grote schare fans heeft. Zijn boeken zijn in vele talen vertaald en hij ontving een groot aantal prijzen. Deze grote bekendheid heeft hij vooral te danken aan de boeken waarin inspecteur Erlendur en zijn twee collega's Elínborg en Sigurður Óli de hoofdrol spelen. Operatie Napoleon (1999) is een van zijn eerste boeken en werd dit jaar in het Nederlands vertaald.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog stort een Duits vliegtuig neer op de Vatnajökull gletsjer en verdwijnt onder de sneeuw. Een zoekactie die ernstig wordt belemmerd door de bijzonder slechte weersomstandigheden levert niets op. Pas jaren later ontdekt de Amerikaanse inlichtingendienst de juiste locatie van het vliegtuig en begint het Amerikaanse leger in het diepste geheim een bergingsoperatie.

Kirstín, juriste bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, ontvangt een onheilspellend telefoontje van haar broer Elias die met een reddingsbrigade aan het oefenen is op dezelfde gletsjer. Hij vertelt haar dat hij Amerikaanse militairen heeft gezien. Als zij daarna niets meer van hem hoort, wordt zij ongerust en gaat op onderzoek uit.

Arnaldur Indriðason wordt geprezen om zijn ingetogen en krachtige schrijfstijl. De verhalen worden gedragen door de overtuigende beschrijvingen van vaak eenzame personages en de ongerepte natuur van IJsland wordt uitermate beeldend onder woorden gebracht. De dialogen zijn sober maar indringend. Indriðason gaat kritiek op de IJslandse samenleving niet uit de weg. Het resultaat: een groot aantal overtuigende thrillers.

Tegen deze achtergrond is het interessant een boek te lezen dat Indriðason bijna twintig jaar geleden heeft geschreven. Er zijn zeker contrasten. Operatie Napoleon mist de kenmerkende melancholieke sfeer uit zijn latere boeken. De stijl van Indridason is in de loop der jaren beschouwender en rijper geworden. Het verhaal heeft ook veel meer actie, iets wat in latere boeken ontbreekt. Het heeft iets weg van een actiethriller waarin Kirstín het goede belichaamt en het Amerikaanse leger het slechte. Dat laatste is Indriðason op een aantal 1-sterren recensies van Amerikaanse lezers komen te staan. Hun gekwetste superioriteitsgevoel weegt waarschijnlijk zwaarder dan het aanleggen van objectieve criteria bij het beoordelen van een boek.

Het verhaal is goed opgebouwd, heeft veel personages zonder dat het verwarrend wordt en boeit van begin tot einde. De uiteindelijke ontknoping is speculatief en waarschijnlijk gevoed door verschillende theorieën die beweren dat onder andere omstandigheden de Tweede Wereldoorlog anders zou zijn verlopen.

Operatie Napoleon is een evenwichtige thriller die de moeite van het lezen waard is maar waarin Arnaldur Indridason nog niet de rijpheid heeft die zo kenmerkend is voor zijn latere werk. ***

Joop Liefaard – recensent De Perfecte Buren


‘Hotel California’ – Jan Kikkert


Genre: roman
Uitgever: uitgeverij Aspekt
ISBN: 9789461539076
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 226
Uitgave: mei 2016

Dank aan uitgeverij Aspekt voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Hotel California is het verhaal van de gedoemde liefde tussen de briljante studente Hanne Sønderskov en de succesvolle tv-journalist Asse Muller. Er ontploft een granaat onder de Mercedes van een bekende Amsterdamse kunstenaar. Het onderzoek naar de aanslag brengt Asse Muller naar een eiland voor de kust van Brazilië en het afgelegen Hotel California. De toevallige ontmoeting daar met de openhartige Hanne ('Ik heb een obsessie voor seks') zet stormachtige en uiteindelijk noodlottige ontwikkelingen in gang. Jan Kikkert beschrijft in deze roman indringend de eenzaamheid van een jonge vrouw, worstelend met haar beladen verleden, en de ontreddering van een man die aan zijn hartstocht voor haar ten onder lijkt te gaan.




Hotel California is het debuut van journalist en presentator Jan Kikkert en beschrijft het leven van een journalist die gevoelens krijgt voor een jonge vrouw. Dit lijkt in eerste instantie een clichéverhaal te worden, maar het verhaal bevat veel meer elementen.

Ik kreeg dit boek thuis als verrassingsboek en wist van tevoren dus ook niet wat ik kon verwachten. Hierdoor ben ik geheel neutraal begonnen met lezen en de schrijfstijl van Kikkert viel erg goed in de smaak. Het verhaal speelt zich vooral af in Hilversum en op een eiland voor de kust van Brazilië, waar hotel California zich bevindt. De ironie van Kikkert komt duidelijk naar voren in het verhaal en ook zitten er verschillende punten in die overeenkomen met de werkelijkheid. Zo kan je in het personage Rem Smeeds duidelijk kunstenaar Rob Scholte herkennen.

Het boek zelf zit boordevol met uiteenlopende personages en Kikkert krijgt het voor elkaar om er een geloofwaardig verhaal van te maken. Er wordt geen poespas gebruikt of lang stilgestaan bij karakteromschrijvingen of achtergrondinformatie. De manier van schrijven is gewoon kort en krachtig, maar kan er wel een goed beeld van de karakters gevormd worden. Hierdoor blijft het verhaal je aandacht vasthouden en voor je het weet sla je alweer de laatste pagina’s om. 

Ondanks de nodige ironie waarmee het boek is geschreven, is er wel degelijk plaats voor serieuzere problemen. Onderwerpen die duidelijk naar voren komen zijn liefde, afgunst, vriendschap, seks, maar vooral eenzaamheid. De personages worstelen elk op hun eigen manier met hun eenzaamheid en dit beschrijft Kikkert op een ontzettend pakkende manier.

De cover van het boek heeft niet meteen een bepaalde aantrekkingskracht en ik kreeg het idee dat het boek al tientallen jaren oud was. Toch moet je je niet laten weerhouden door deze cover. Met dit boek wordt maar weer bewezen dat het gezegde ‘don’t judge a book by its cover,´ volkomen terecht is. Niet alleen liefhebbers van Wolkers Turks fruit, maar ook lezers die normaal gesproken wat luchtigere feelgoodromans lezen, zullen zeker met dit boek uit de voeten kunnen. Ik geef hier dan wel mijn mening van het verhaal weer, maar eigenlijk is dit een boek wat je gewoon moet proberen. Van mij krijgt dit debuut in ieder geval 4 sterren en ik hoop dat de directe schrijfstijl die Kikkert hanteert ook terug te lezen is in zijn volgende werk. 

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren