donderdag 22 februari 2018

Boek van de maand - In gesprek met ... Sharpe & Skaye






Wat is dé reden voor jullie om samen te gaan werken en een boek te gaan schrijven?
Joris: Melissa en ik kennen elkaar al jaren. We zagen elkaar volgens mij voor het eerst op een van de evenementen waar we stonden om onze boeken te signeren en later verscheen haar Jeremy Jago reeks bij dezelfde uitgeverij als waar mijn boeken verschenen. We wilden eens kijken of het zou lukken om samen een boek te schrijven, meer als experiment. Jaren geleden (uit mijn hoofd in 2011) hadden we al eens een opzetje gemaakt, maar dat werkte niet. We hadden niets geplot en liepen vast. Begin vorig jaar besloten we het nog eens te proberen, dit keer door wel eerst te gaan plotten. Uiteindelijk is daar dus Meedogenloos uit ontstaan.

Kenden jullie elkaars werk al? Omschrijf elkaars boeken eens vanuit je eigen perceptie?
Joris: Ik heb haar eerdere boeken gelezen, de Jeremy Jago reeks en die was geweldig. Ook heb ik In Onschuld thuis staan. 
Melissa: Ik heb van Joris zijn Eden, Gebroken geheugen en Het meisje dat vlam kon vatten gelezen. Syndroom is de volgende, die staat braaf in de kast te wachten. Daar heb ik veel zin in, het lijkt mij een geweldig verhaal!

Welke herkenbare invloeden merken we tijdens het lezen en zeggen we ‘oh dat is typisch Joris!’, of ‘Dit is een stuk van Melissa!’?
Joris: Oef. Dat is een lastige. We hebben het boek zo proberen te schrijven dat het een schrijfstijl is en het dus juist lastig is om te bepalen wie welke stukken heeft geschreven. De schrijfstijl in dit boek is dus anders dan onze vaste lezers van ons gewend zijn. Het is niet typisch J. Sharpe of Melissa Skaye. We hebben allebei zo'n verschillende schrijfstijl dat we allebei water bij de wijn hebben moeten doen om uiteindelijk tot een schrijfstijl uit te komen, maar dat ging vrij gemoedelijk en natuurlijk. Maar de stukken van India zijn voor een groot gedeelte van Melissa afkomstig. De hoofdstukken van Tim zijn in eerste instantie door mij geschreven en na ongeveer de helft van het boek (als ze bij de blokhut zijn) hebben we echt hoofdstuk voor hoofdstuk om en om geschreven. Maar goed, als de een een hoofdstuk af had, ging de ander het herschrijven dus... 
Melissa: Klopt als een bus wat Joris zegt. Suzanne en de twee jonge zusjes kwamen trouwens ook uit Joris’ pen, ik had op een gegeven moment Graham en Mary tot leven geroepen.

Voor jullie is dit de eerste keer dat jullie samen met een ander een boek schrijven. Waarom de keuze voor elkaar, hoe is dat proces gegaan? En.... is dit het begin van een nieuw Nederlands schrijfduo?
Joris: Dat is niet helemaal waar. Ik heb al eens eerder met iemand anders samengewerkt. De sci-fi/horror roman Gebroken geheugen is in samenwerking met Jos Weijmer ontstaan. Maar die samenwerking liep heel anders. Bij dat boek had ik al driekwart van het verhaal geschreven voordat Jos erbij kwam. De keuze voor elkaar ging heel organisch. We spraken elkaar regelmatig op beurzen en besloten het gewoon eens te proberen. Of dit een begin is van een Nederlands schrijfduo? Geen idee. Ik sluit niets uit. Ik zou graag nog eens een boek met Melissa schrijven, maar ga binnenkort bijvoorbeeld ook aan de slag met een andere schrijfster. Het samenwerken is mij wel bevallen, maar blijf ook gewoon boeken alleen schrijven hoor. 
Melissa: Ik sluit ook niet snel iets uit, heb genoten van onze soepele samenwerking, al ben ik voorlopig nog wel even goed zoet met VT5.

En dan ga je schrijven, vertel eens hoe dat in z’n werk gaat? -Hoe ontwikkelt het verhaal zich en wie heeft de zwaarste stem? Is dat ooit van toepassing geweest (noem een voorbeeldje) en is dat juist gunstig of ongunstig uitgepakt?
Joris: We kwamen er al snel achter dat we allebei een eigen stuk moesten hebben, een eigen personage, zodat we los van elkaar ook verder konden en niet steeds op elkaar moesten wachten. Dat ging best goed en snel. Het werd pas lastiger toen de personages bij elkaar kwamen en we hoofdstuk voor hoofdstuk moesten gaan schrijven. Geen van ons had de zwaarste stem (althans niet in mijn beleving). Het ging allemaal erg gemoedelijk. Kwamen we ergens niet over uit, dan belden we elkaar. 
Melissa: Precies, in mijn beleving is het echt zo gegaan. Dat samen bellen en plotten was ontzettend leuk. Ik heb vaak ook erg moeten lachen om opmerkingen of situaties.

Nu is dit boek klaar, hoe kijken jullie hierop terug? Borrelt er een nieuw verhaal?
Joris: Ik kijk er super op terug. Het was voor ons beide een experiment. Ik werd extra uit mijn comfortzone gehaald door een pure thriller zonder horror, fantasy of sci-fi invloeden te schrijven. Dat was meer Melissa's straatje. Maar juist die uitdaging sprak mij aan. Op dit moment borrelt er geen nieuw verhaal voor ons beide, maar wie weet wat de toekomst brengt... 
Melissa: Zoals eerder gezegd: we sluiten niets uit. Persoonlijk ben ik ook erg benieuwd hoe dit boek het gaat doen, dat moet je ook afwachten. Er zijn hoge verwachtingen, iets wat ik altijd erg griezelig vind, al zie ik het ook al compliment. Ik heb van deze samenwerking genoten en vind het geweldig dat LetterRijn er enthousiast over was.

Tot slot, geef eens een pitch waarom lezers Meedogenloos moeten gaan lezen? Wat is volgens jullie de kracht van dit boek?

Nadat hun ouders zijn vermoord, slaan de zusjes Mandy en Lisa Peeters op de vlucht. Het belastende bewijsmateriaal dat ze bij zich dragen, maakt dat ook zij moeten vrezen voor hun leven.

Vier jaar eerder verdween de toen dertienjarige Californische India Johnston spoorloos. Ze duikt buiten het zicht van haar familie op in de gedwongen prostitutie in België. Dan is er een klant die zich haar lot aantrekt.

Tim Bosman en Suzanne Meyer hebben elkaar na het verbreken van hun relatie al ruim zeven jaar niet meer gezien. Tim heeft in de journalistiek te maken met uiteenlopende zaken, waarbij hij niet altijd vrienden maakt. Als de omstandigheden Tim en Suzanne weer bij elkaar brengen, staat hun leven op het punt voorgoed te veranderen.

Melissa: De kracht zit ‘m, denk ik (Melissa) in knokken voor wat je waard bent, het inschatten van wan- of vertrouwen, je leven in de waagschaal leggen voor iemand anders. En moed. Dat zeker!

Lees HIER de recensie van 'Meedogenloos'



De winnaar die het exemplaar van 'Meedogenloos' wint is Karin Swerts-Trines. Graag je adres asap naar perfecteburen@gmail.com en het boek komt dan zo snel mogelijk jouw kant uit. Van harte proficiat !! 

woensdag 21 februari 2018

‘De kleine miezerige god’ – Esther Gerritsen


 
Genre: roman
Uitgever: De Geus
ISBN: 9789044512885
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 316
Uitgave: 2008


Esther Gerritsen is een relatief onbekende maar goede schrijfster. In 2016 schreef zij met “Broer” het Boekenweekgeschenk. Het schrijven van een pakkend kort verhaal in ongeveer honderd kleine bladzijden is allesbehalve een sinecure. Gerritsen slaagde evenwel met lof voor deze taak.
In datzelfde jaar verscheen een bundel columns van haar hand met de titel “Veilig leren lezen”. Een zeer boeiend boek dat destijds in de recensie vier heldere sterren kreeg.  

De bibliografie van Esther Gerritsen is inmiddels tamelijk omvangrijk. Ze debuteerde in 2000 met een verhalenbundel. Haar vierde boek “De kleine miezerige god” verscheen in 2008. Intussen staat de teller boven de tien.

Hoofdpersoon is Dominique Seegers, werkzaam als dramatherapeute in de Wiltzanghkliniek. Haar moeder is dementerend en woont in verzorgingshuis Sint-Aloysius. Dominique bezoekt haar en heeft duidelijk moeite met de situatie.
In het appartementengebouw waar ze woont, krijgt ze een bijzondere verhouding met haar aandacht zoekende oude onderbuurvrouw mevrouw Jovkov wier dochter Ietje in Amerika woont. Het leven van mevrouw Jovkov draait in hoofdzaak om haar hond Pasja en het volgen van de gebeurtenissen in het trappenhuis. Ze heeft weinig contact met haar dochter.
Dominique ontmoet een foeilelijke zuiplap die zanger is bij een obscuur bandje. De twee worden op slag verliefd en een stormachtige relatie volgt.
Vanaf dat moment rijgen de heftige gebeurtenissen zich aaneen. Dominique ondervindt daarbij steun van haar “kleine miezerige god”, een zelfbedachte fictieve beschermheer.

Esther Gerritsen is een begaafd styliste. Met glashelder taalgebruik zet zij in soepele schrijfstijl een mooi verhaal neer. Thema’s als dementie, bemoeizucht, vriendschap, zuivere liefde, moederliefde, zwangerschap, incasseringsvermogen en empathie zijn moeiteloos in het boek verweven.
Voor liefhebbers van een ontspannende roman die enkele onbeantwoorde vragen over het handelen van de hoofdpersoon achterlaat, is “De kleine miezerige god” een aanrader. Het boek krijgt vier sterren, die staan voor “zeer goed”. 

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

De recensie van “veilig leren lezen” is hier te lezen:  http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2016/09/veilig-leren-lezen-esther-gerritsen.html


Blogtour 'Onzuiver' - Sarah Dalton -







Genre: YA
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585103
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 14 februari 2018


Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie-exemplaar.

"Onzuiver" is het eerste deel van een dystopische YA-trilogie.

Samenvatting van het verhaal
Mina Hart is vanuit regio 10 overgeplaatst naar regio 14. Haar eerste dag op haar nieuwe school, de Sint Judasschool, begint desastreus. Ze komt binnen via de verkeerde ingang. Mina is een zogenaamde Onzuivere, zij is niet genetisch gemodificeerd. Ze blijkt per ongeluk de school via de G.E.P.-afdeling binnen te zijn gekomen en daar zijn Onzuiveren niet welkom. De kinderen die genetisch perfect zijn, de G.E.P.s, zitten in dit deel van de school.

Mina ontmoet een andere leerling die net als zij nieuw is op school: Sebastian, een G.E.P. Tot haar verbazing stelt hij zich voor en vraagt naar haar naam, wat zeer ongebruikelijk is. Onzuiveren worden namelijk gezien als minderwaardig en om in de buitenwereld het onderscheid weer te geven, dragen zij op hun kleding het symbool van de Onzuiveren: een cirkel met daarin een simpel kruis.

Mina maakt gedurende haar eerste dag op school kennis met haar klasgenootje Angela. Zij legt Mina de regels uit die op school gelden en al gauw worden ze vriendinnen. Via Angela leert Mina Daniel kennen, Angela's geadopteerde broer. Hij heeft iets over zich wat haar een gevoel van verbondenheid geeft.

Na hun eerste ontmoeting op school, zien Sebastian en Mina elkaar vaker. Hij is weliswaar een G.E.P., maar hij voelt zich niet verheven boven de Onzuiveren. Hij vindt juist dat Mina meer mens is dan hij: hij is een kloon. Zodra Mina hem ziet vergeet ze alles om zich heen en heeft ze alleen nog maar oog voor Sebastian, terwijl het verboden is. Er zijn strenge regels, die verbieden dat een G.E.P. met een onzuivere omgaat.

Maar ook de Onzuivere Daniel brengt bepaalde gevoelens bij Mina naar boven. Mina weet zich niet goed raad met deze situatie. Bij Sebastian voelt Mina zich veilig en beschermd, bij Daniel heeft ze het gevoel dat ze begrepen wordt, omdat hij ook Onzuiver is.

Mina heeft een geheim dat ze al haar hele leven bij zich draagt. Als ze Daniel beter leert kennen, komt ze erachter dat zij niet de enige is met een geheim. Mina is een meisje dat zich niet zomaar neerlegt bij het feit dat zij conform de strenge regels dient te leven die gelden voor de Onzuiveren. Al gauw lopen zaken uit de hand en moeten Mina en haar vrienden vluchten voor hun leven.

Conclusie
Het verhaal leest vanaf het eerste begin vlot en het tempo blijft hoog gedurende het hele verhaal. Mina is een nieuwe leerling op de Judasschool. Oorspronkelijk woonde ze met haar vader in regio 10 in Groot-Brittannië, maar vanwege omstandigheden is zij samen met hem overgeplaatst naar regio 14, een voor Onzuiveren harde regio, om daar een nieuwe start te maken.

dinsdag 20 februari 2018

'Wat jij niet weet' - Cecile Korevaar



Genre: young adult
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 9789492115423
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 255
Uitgave: december 2017

Ik wil Godijn Publishing hartelijk bedanken voor het recensie-exemplaar van dit boek.


Flaptekst

"Als twee werelden elkaar raken'

De veertienjarige Tess verhuist onverwachts met haar ouders naar Kenia. Ze belandt er tussen de inheemse Samburu-stam en moet noodgedwongen een nieuw leven opbouwen. Ze spreekt de taal niet, begrijpt niets van de cultuur en mist haar vriendinnen. Al snel blijkt dat er achter de ware reden van de verhuizing een groot geheim schuilgaat. Dit geheim zet haar leven nog verder op zijn kop, maar geeft ook antwoord op vragen. Dan gebeurt er iets afschuwelijks. Wordt haar leven ooit weer hoe het was?
In "Wat jij niet weet' gaat Cecile Korevaar geen enkele confrontatie met de werkelijkheid uit de weg. Ze laat zien wat de gevolgen zijn van eeuwenoude tradities en hoe diep deze verweven kunnen zitten in een cultuur. Hoe verbind je je als tiener aan een wereld die zo anders is dan je gewend bent?

Samenvatting van het verhaal
Tess verhuist met haar vader en moeder naar Kenia. Hier kan ze niet goed aarden. Ze is een beetje een loner op school en Kenia vindt ze maar niets. Wanneer haar vader haar een groot geheim vertelt, de echte reden van de verhuizing naar Kenia, ligt haar leven even op de kop. Ze maakt toch vrienden. Ze leert meer over de Samburu-stam en hoort over hen verschrikkelijke verhalen. Wanneer een van haar beste vriendinnen, lid van de Samburu-stam, wordt vermist, aarzelt ze dan ook niet om haar hulp te bieden.

Conclusie
In ‘Wat jij niet weet’ schetst Cecile Korevaar een rauw en eerlijk beeld van Kenia. Destijds, na de lancering van de eerdere editie van boek10, recenseerde ik op mijn eigen blog het boek ‘Verkapt’. Dit boek heeft een boodschap. Zo ook ‘Wat jij niet weet’. Zoals dat op de lancering werd genoemd: ‘deze auteurs schrijven met een boodschap.’ Ik krijg altijd wel een beetje een kippenvelletje van zulke boeken. Heerlijk. 

‘Wat jij niet weet’ is een echte Young Adult. Leest ook zo. Het boek ziet er dik uit, maar je bent binnen no-time door de 255 pagina’s heen. Hier en daar twijfelde ik even. Soms stelde Tess vragen en dacht ik: ‘dat leren kinderen volgens mij al in de eerste klas van het voortgezet onderwijs.’ Hierdoor kreeg ik soms een beetje het gevoel dat Cecile ons teveel informatie wil geven. Zoals de uitleg van erosie. Niet nodig. Uiteraard mag je vertellen dat die bomen zo geplant zijn om erosie te voorkomen. Maar erosie zelf hoef je niet uit te leggen. De meeste lezers weten dit immers al. En zo niet, dan ben ik het type dat zegt: ‘Vroeger las ik altijd gewoon. Uit de context haalde ik de betekenis en desnoods raadpleegde ik een woordenboek.’

Ook vond ik zo nu en dan de gevoelens van de personages een beetje plat. Het geheim dat onthuld werd is best een big issue. Je merkt ook wel dat het gezin er last van heeft. Dit is echter al vrij snel weer over. Spanning zit er zeker ook in al is het absoluut geen thriller.

‘Wat jij niet weet’ is een heerlijke Young Adult voor iedereen die even achterover wil leunen met een boek, maar die toch ook een serieuze boodschap wil horen. Cecile, zie en lees ik je nog eens? 3 sterren voor ‘Wat jij niet weet’.

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

maandag 19 februari 2018

'Witter Zwart' van Johan van den Ende gaat de radio op !







Johan van den Ende - Winnaar van De Goudenletterveter 2017 in het genre debuut - gaat de radio op met 'Witter zwart'. Je leest er alles over door op de link te klikken.


Van 5 tot 19 maart is, ook tijdens De Boekenweek, de radiospot van Witter Zwart vijf keer per dag te horen op de radiozenders Radio.NL, Radio Decibel en Arrow Classic Rock. 


En wisten jullie dat volgende week 700 boekhandelaren de naam De Gouden Lettervreter te lezen krijgen in de mailing die vooraf gaat aan de commercial. Als dat niet leuk is! We gaan ervoor om deze publieksprijs zo breed mogelijk onder de aandacht te brengen, zowel in Nederland als in Vlaanderen.









Lees HIER de recensie van 'Witter zwart'
Lees HIER het interview met Johan van den Ende



In gesprek met ... Garvin Pouw




Ik (Marc-Jan) sprak na de boeklancering van boek10 op 9 december 2017 eveneens Garvin Pouw en stelde hem enkele vragen voor De Perfecte Buren.

Hoe zou je jezelf in het kort omschrijven?
Een gedreven, gedisciplineerd fantasyschrijver. Een romanticus die het schrijven gebruikt om de dagelijkse werkelijkheid te ontvluchten en die graag wegdroomt in een andere wereld met andere mogelijkheden.

Wat kunnen we, kort samengevat, in je boek lezen?
In ‘Schaduwkoningin’ volg je een klopjacht op twee nimfen door een betoverd woud, waarbij het middel van hun redding langzaamaan hun lot in zijn greep neemt. Dit alles neemt plaats in het heetst van een epische strijd tussen lichte en duistere krachten, waarin twijfel, moed, beheksing en doorzettingsvermogen nodig zijn om het hoofd boven water te houden. Het is een droomtocht door een nachtmerriewereld.

Heb je altijd al geschreven? En wat is je grootste motivatie om te (blijven) schrijven?
Ik ben gaan schrijven omstreeks mijn zestiende, tot die tijd maakte ik lange stripverhalen, maar het schrijven is met mij van het tekenen weggelopen. Mijn motivatie tot schrijven komt vooral voort uit mijn behoefte om in een andere wereld te vertoeven. Ik heb ooit mezelf beloofd de verhalen van Valtada zover mogelijk op te schrijven en zie dat (los van publicatie) als mijn levensdoel.

Heb je het verhaal gebaseerd op een bepaalde omgeving of is het pure fantasie?
Pure fantasie. Ik ga niet zeggen dat ik me nergens door laat inspireren, maar het Valta gebied, waar ‘Schaduwkoningin’ zich in af speelt, heb ik in mijn hoofd vormgegeven en niet geïmporteerd uit de realiteit of de fictie van iemand anders. Ik zie soms een mooi plaatje in een film of schilderij en kruip daar dan als het ware ‘in’, maar het leeuwendeel van de beelden roep ik in mijzelf op. Muziek is daarbij vaak wel een muze.

Op de site van Godijn staat dat Schaduwkoningin ook elementen bevat van een psychologische thriller. Heb je de intentie om ooit een losstaande thriller te schrijven of blijf je bij fantasy?
Ik heb geen enkele behoefte om iets anders te schrijven dan wat ik schrijf. Verhalen uit de werkelijke wereld boeien mij niet.

Vond je het lastig om de wereld en het verhaal dat in je hoofd zat op papier te krijgen? Waarom wel of niet?
Hier heb ik eerlijk waar nog nooit moeite mee gehad. Mijn enige obstakel bij schrijven is het vrij maken van tijd ervoor. Een plan komt in een flits in mij op, maar wanneer ik ga schrijven werkt het proces vooral organisch. Het verhaal groeit rondom een vastgelegd skelet, maar het vlees en de organen maken min of meer zichzelf. Het hele proces van schrijven is voor mij vooral een beleving, iets dat mij verrast, in de problemen brengt en uitdaagt om oplossingen te vinden, maar alles schuift altijd vloeiend op zijn plaats. Ik heb in schrijven alleen maar plezier.

Komen er meer boeken die zich afspelen in dit gebied? In de Valta?  
Hier moet ik even een onderscheid maken tussen Valtada, de wereld waarin dit verhaal afspeelt en de Valta, de benaming van de streek/het woud. Al mijn tot nu toe vastgelegde manuscripten spelen zich af op de wereld Valtada en dat gaat nooit veranderen. ‘Schaduwkoningin’ is echter mijn eerste boek in het sprookjeswoud van de Valta, maar ook voor dat boek staan hier vervolgen op de plank. Ik ben op dit moment druk bezig om andere manuscripten klaar te stomen voor publicatie, maar welk Valtada-verhaal het eerstvolgende zal zijn en waar op Valtada het zich af gaat spelen? Dat houd ik nog even onder de pet.

Marc-Jan Van Dam voor De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van de leesclub 'Schaduwkoningin' van Garvin Pouw

‘Wat het hart verwoest’ - John Boyne


 
Genre: roman
Uitgever: Meulenhoff
ISBN: 978-90-290-9232-6
Uitvoering: paperback met flappen
Aantal pagina’s: 608
Uitgave: oktober 2017

Met dank aan uitgeverij Meulenhoff voor dit recensie-exemplaar.





“Ik merkte dat ik zwanger was. En in die tijd bestond er op het platteland geen grotere schande. Ik wist niet wat ik moest doen of wie ik in vertrouwen moest nemen en uiteindelijk kwam mijn moeder erachter en zij vertelde het mijn vader en die vertelde het de priester en de volgende dag stond die smeerlap op de preekstoel van de Onze-Lieve-Vrouwe der Zee, en maakte me ten overstaan van mijn familie en al onze buren uit voor hoer.”

1945 - Catherine Goggin, zestien jaar oud, is ongewenst zwanger. Ze wordt op het matje geroepen in een bomvolle kerk door de priester. Ze wordt vernederd en hij sleurt haar de kerk en het dorp uit. Ze neemt nog diezelfde morgen een bus naar Dublin en daar ontmoet ze een zekere Séan die bij zijn vriend Jack gaat wonen. Catherine is op dat moment vijf maanden zwanger en ze staat er nu helemaal alleen voor. Maar ze weet wat ze wil en ze heeft een plan. Dankzij Séan kan ze mee naar het huis van Jack zodat ze toch een onderdak heeft.

Cyril Avery is zeven jaar oud en is geadopteerd door Charles en Maude Avery. Het zijn welgestelde mensen maar ze zijn heel excentriek! Zijn pleegmoeder is een schrijfster en zit ganse dagen in haar werkkamer. Waarom ze hem hadden geadopteerd was voor hem een raadsel, aangezien ze geen enkele belangstelling hadden in zijn welzijn. Ze waren niet onaardig tegen hem maar van liefde of genegenheid was geen enkele sprake. Hij is geen echte Avery en hij zal als volwassene ook niet financieel ondersteund worden als een echte Avery! Hij wordt echter als een volwassene behandeld en niet als een kind en zodoende wordt hij op een heel onconventionele manier opgevoed. Cyril stotterde heel erg maar het stotteren stopt op de dag dat hij Julian Woodbead bij hem thuis ontmoet. Hij is meteen gefascineerd door deze jongen.

Cyril is nu veertien jaar oud en zit als interne leerling in het Belvedere College. Daar ontmoet hij na zeven jaar weer Julian die met hem een duo-kamer zal delen. Julian is op alle gebied heel volwassen voor zijn leeftijd en Cyril is dan ook met momenten heel geschokt door zijn uitlatingen. Julian is heel grof gebekt en heeft een opinie over alles, zelfs over seks. Maar Cyril heeft een enorme bewondering voor hem en weet al sinds zijn zevende dat hij verliefd is op Julian. Hij weet gewoon dat hij anders is dan andere jongens. Door de jaren heen blijven ze heel close totdat er iets gebeurt en hij op achtentwintigjarige leeftijd Ierland moet ontvluchten. Zal Cyril ooit Julian nog terug zien? En wat voor een leven zal hij in Amsterdam kunnen leiden? 

Conclusie
John Boyne heeft een prachtig verhaal geschreven over het leven van Cyril die homoseksueel is en die opgroeit in het strenge katholieke Ierland en ook de hypocrisie die het met zich meebrengt. Hij schetst een beeld hoe het was om als homo door het leven te moeten gaan en wat daar de gevolgen van waren.

Het boek bestaat uit drie delen en de hoofdstukken hebben telkens een interval van zeven jaren; op die manier kom je te weten hoe Cyrils leven ondertussen is gevorderd en ook hoe de mensen tegen homo’s aankeken. Dit is het belangrijkste dat de auteur wou schetsen. Er zitten heel deprimerende stukken tussen die echt walgelijk zijn, maar dat onderstreept juist hoe de mensen erover dachten. Woorden zoals “nichten, vuile ringpoot of vieze flikker” komen dan ook veel voor in dit boek. Het geeft ook een beeld weer hoe homo’s moesten leven, hoe zij gebukt moesten gaan onder dit alles en vooral hoe ze het geheim moesten houden. Ze werden bestempeld als “geestelijk onevenwichtig”. Er wordt niets weggelaten in dit boek, ook het ‘aids’ thema komt aan bod. Hier ook wordt er weer verwezen dat dit een “nichtenziekte” is.

Er zijn verschillende verhaallijnen in dit boek en Boyne heeft sterke personages neergezet. Een voor een hebben ze een gemeenschappelijke noemer met Cyril. Sommige dialogen en scènes zijn deprimerend, ontroerend en ook heel grappig. Door zijn gevoel voor humor heeft de auteur een perfecte balans gevonden om dit verhaal neer te pennen. Bij één bepaalde scène heb ik mij dan ook een kriek gelachen ondanks dat het erg was. Ik heb heel vaak met een brede glimlach het boek gelezen maar ook met een traan.

Ondanks dat dit boek een dikke pil van 600 bladzijden is, heb ik van elke pagina genoten. Als lezer volg je Cyril vanuit Ierland naar Amsterdam en New York om dan weer terug te keren naar zijn geboorteland. Een Ierland dat door de jaren heen toleranter is geworden en de homogemeenschap heeft geaccepteerd. In dit boek zitten vele aspecten: liefde, geheimdoenerij, agressie, begeerte en acceptatie. Je wilt gewoon niet dat dit verhaal eindigt. Het heeft me heel diep ontroerd en dit boek zal me nog lang bijblijven. 5 fonkelende sterren!!

Nancy – Team De Perfecte Buren